Birçok ailede zamanla fark edilen bir durum vardır: Çocuk bir ebeveyni daha çok ister. Onunla uyumak ister, onunla konuşur, onu yanında arar. Diğer ebeveyn çoğu zaman kendini dışarıda kalmış, hatta reddedilmiş hisseder. Bu tablo genellikle yanlış yorumlanır ve kişisel algılanır. Oysa çocukların bir ebeveyne daha fazla yönelmesi, çoğu zaman sevgiyle değil, ihtiyaçla ilgilidir. Bağlanma Sevgi Yarışı Değildir Çocuk bir ebeveyni seçmez. Bir ebeveyni diğerinden daha çok sevdiği için ona yönelmez. Çocuk, kendini daha güvende hissettiği, daha iyi anlaşıldığını düşündüğü yere gider. Bu bazen daha sakin olan ebeveyn olur, bazen daha ulaşılabilir olan, bazen de sınırları daha net olan. Bağlanma, çocuğun hayatta kalma ve kendini düzenleme stratejisidir. Duygusal olarak zorlandığında, onu regüle edebilen kişiye yönelir. Bu Durum Ne Zaman Ortaya Çıkar? Çocuğun tek bir ebeveyne daha çok bağlanması özellikle şu dönemlerde belirginleşir: Gelişimsel sıçramalar sırasında Okula başlama, kardeş doğumu gibi değişim dönemlerinde Ev içinde stresin arttığı zamanlarda Bu dönemlerde çocuk, duygusal yükü taşıyabilecek bir “güvenli liman” arar. Ve bu liman çoğu zaman o an için daha sakin, daha öngörülebilir olan ebeveyn olur. Diğer Ebeveyn Nerede Zorlanır? Daha az tercih edilen ebeveyn genellikle kendini geri çeker ya da tam tersine ilişkiyi zorlamaya başlar. Her iki tutum da çocuğun ihtiyacını karşılamaz. Geri çekilen ebeveyn, çocuğun gözünde daha da uzaklaşır. Zorlayan ebeveyn ise çocuğun baskı hissetmesine neden olur. Çocuk bu durumda daha çok bildiği ve kendini güvende hissettiği yere yönelir. Burada önemli olan çocuğun davranışını kişisel algılamamaktır. Bu bir tercih değil, bir ihtiyaçtır. Bu Durum Kalıcı mıdır? Hayır. Çocuğun bir ebeveyne daha fazla bağlanması genellikle geçicidir. İhtiyaçlar değiştikçe bağlanma dengesi de değişir. Ancak bu sürecin sağlıklı ilerleyebilmesi için yetişkinlerin tutumu belirleyicidir. Ebeveynler bu durumu bir rekabete dönüştürdüğünde çocuk arada kalır. Birini seçmek zorunda hisseder. Bu da suçluluk duygusunu beraberinde getirir. Ne Yapılmalı? Çocuğun yöneldiği ebeveyn, bu ilişkiyi tek başına sahiplenmemelidir. Diğer ebeveyni dışarıda bırakmadan, ilişkiye alan açmalıdır. Daha az tercih edilen ebeveyn ise çocuğun temposuna saygı duymalıdır. İlişki zorlanarak değil, güvenle kurulur. Kısa ama kaliteli zamanlar, çocuğun ilişkiyi yeniden inşa etmesine yardımcı olur. En önemlisi de ebeveynlerin bu durumu kendi aralarında çatışma konusu yapmamalarıdır. Çocuk, ebeveynler arasındaki gerginliği çok net hisseder. Son Söz Yerine Çocuğun bir ebeveyne daha çok bağlanması, diğer ebeveyni sevmediği anlamına gelmez. Bu, çocuğun o anki duygusal ihtiyacının bir yansımasıdır. Çocuklar sevgiyi bölmez. Güveni arar. Ve güven, yarışarak değil, birlikte kurulur. Ebeveynler bu süreci sakinlikle ve anlayışla yönettiğinde, bağlanma dengesi zamanla kendiliğinden yerine oturur.