İnsanın en büyük yanılgısı, karşısındaki insanı kendi karakteriyle ölçmesidir. Kendisi nasıl düşünüyorsa öyle düşünür, nasıl seviyorsa öyle sever, nasıl sadakat gösteriyorsa karşısındakinden de aynısını bekler. Sonra bir gün gerçekle karşılaşır. Ve anlar ki herkesin kalbi, kendi kalbi kadar temiz değilmiş. Bazen bir insanı yanlış tanımayız; görmek istediğimiz gibi tanırız. Söylediklerine inanır, sustuklarının ardını sorgulamayız. Yanımızda durmasını dostluk, bizi dinlemesini samimiyet, gülümsemesini içtenlik sanırız. Oysa bazı insanlar hayatımıza dost olmak için değil, hayatımızda kendilerine bir yer açmak için girer. Ne acıdır ki sen onun sırrını saklarken o senin hikâyeni başkalarına anlatır. Sen yokluğunda adını korurken o senin hakkında kurulan cümlelere sessiz kalmaz, bazen bizzat yenilerini ekler. Yüzüne dostluk dağıtanlar, arkanda karakterini tartışmaya açar. Peki, biz neyi yanlış yaptık? Belki de herkesi kendimiz gibi sandık. İyi niyetimizi herkese gösterdik, güvenimizi herkese verdik. Birinin bize yakın olmasını, bize değer vermesiyle karıştırdık. Oysa yakınlık başka, vefa bambaşka bir şeydi. Bir de insanın kendine sorması gerekenler var. Hiç bir dostu çıkarımız için yanımızda tuttuk mu? Hiç birinin güvenini boşa çıkardık mı? Çünkü dostluk yalnızca başkalarının sınavı değil, bizim de karakterimizin aynasıdır. Fakat artık bir şeyi öğrenmek gerekiyor: Herkese iyi davranmak zorundayız belki ama herkesi hayatımızın en özel yerine koymak zorunda değiliz. Affetmek başka, aynı yanılgıya tekrar tekrar düşmek başkadır. İnsan bazen birini kaybettiği için değil, onun hakkında inandığı her şeyin yalan olduğunu öğrendiği için kırılır. Çünkü en ağır hayal kırıklığı, bir insanın değişmesi değil; senin onu en başından beri yanlış tanımış olduğunu fark etmendir. Ve belki de artık mesele kimin hayatımızdan çıktığı değil, kime hayatımızda gereğinden fazla yer verdiğimizdir. Sırtımızı döndüklerimiz yüzümüze gülüyormuş. Biz ise gülümsemeyi dostluk sanmışız.